сімвалі́стка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. сімвалі́стка сімвалі́сткі
Р. сімвалі́сткі сімвалі́стак
Д. сімвалі́стцы сімвалі́сткам
В. сімвалі́стку сімвалі́стак
Т. сімвалі́сткай
сімвалі́сткаю		 сімвалі́сткамі
М. сімвалі́стцы сімвалі́стках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

сімвалі́стка ж. символи́стка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сімвалі́стка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да сімваліст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сімвалі́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

Паслядоўнік сімвалізму.

|| ж. сімвалі́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

|| прым. сімвалі́сцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

символи́стка лит., иск. сімвалі́стка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)