сібіра́чка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
сібіра́чка |
сібіра́чкі |
| Р. |
сібіра́чкі |
сібіра́чак |
| Д. |
сібіра́чцы |
сібіра́чкам |
| В. |
сібіра́чку |
сібіра́чак |
| Т. |
сібіра́чкай
сібіра́чкаю |
сібіра́чкамі |
| М. |
сібіра́чцы |
сібіра́чках |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
сібіра́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.
Жан. да сібірак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сібіра́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.
Жыхар або ўраджэнец Сібіры.
|| ж. сібіра́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак.
|| прым. сібіра́цкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
сибиря́чка сібіра́чка, -кі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)