суісце́ц
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
суісце́ц |
суістцы́ |
| Р. |
суістца́ |
суістцо́ў |
| Д. |
суістцу́ |
суістца́м |
| В. |
суістца́ |
суістцо́ў |
| Т. |
суістцо́м |
суістца́мі |
| М. |
суістцу́ |
суістца́х |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
суісце́ц (род. суісца́) м., юр. соисте́ц
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
соисте́ц юр. суісце́ц, род. суістца́ м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)