суні́т

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. суні́т суні́ты
Р. суні́та суні́таў
Д. суні́ту суні́там
В. суні́та суні́таў
Т. суні́там суні́тамі
М. суні́це суні́тах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

суні́т м., рел. сунни́т

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

суні́т, ‑а, М ‑ніце, м.

Мусульманін — паслядоўнік сунізму.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сунни́т рел. суні́т, -та м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

суні́тка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да суніт.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)