суддзё́

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. суддзё́
Р. суддзя́
Д. суддзю́
В. суддзё́
Т. суддзём
М. суддзі́

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

суддзё собир., ср., разг. (о деревянной посуде) посу́да;

у сві́рне стая́ла с.: каду́шкі, бачу́ркі, цэ́бры — в амба́ре стоя́ла посу́да: каду́шки, бочо́нки, уша́ты

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

суддзё, ‑я, н., зб.

Разм. Посуд з клёпак (падушкі, бачуркі, цабры).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)