стыкавы́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. стыкавы́ стыкава́я стыкаво́е стыкавы́я
Р. стыкаво́га стыкаво́й
стыкаво́е		 стыкаво́га стыкавы́х
Д. стыкаво́му стыкаво́й стыкаво́му стыкавы́м
В. стыкавы́ (неадуш.) стыкаву́ю стыкаво́е стыкавы́я (неадуш.)
Т. стыкавы́м стыкаво́й
стыкаво́ю		 стыкавы́м стыкавы́мі
М. стыкавы́м стыкаво́й стыкавы́м стыкавы́х

Іншыя варыянты: сты́кавы.

Крыніцы: krapivabr2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

сты́кавы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. сты́кавы сты́кавая сты́кавае сты́кавыя
Р. сты́кавага сты́кавай
сты́кавае		 сты́кавага сты́кавых
Д. сты́каваму сты́кавай сты́каваму сты́кавым
В. сты́кавы (неадуш.)
сты́кавага (адуш.)		 сты́кавую сты́кавае сты́кавыя (неадуш.)
сты́кавых (адуш.)
Т. сты́кавым сты́кавай
сты́каваю		 сты́кавым сты́кавымі
М. сты́кавым сты́кавай сты́кавым сты́кавых

Іншыя варыянты: стыкавы́.

Крыніцы: piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

стыкавы́ стыково́й

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сты́кавы, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да стыку (у 1 знач.), знаходзіцца на стыку. Стыкавае шво.

2. Спец. Які звязаны са стыкаваннем. Стыкавая зварка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

стык, -у, мн. -і, -аў, м.

Месца злучэння, сутыкнення двух канцоў, дзвюх частак чаго-н.

С. участкаў.

С. панэлей.

На стыку дзвюх эпох.

|| прым. сты́кавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

стыково́й сты́кавы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)