стра́ўнікавы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
стра́ўнікавы |
стра́ўнікавая |
стра́ўнікавае |
стра́ўнікавыя |
| Р. |
стра́ўнікавага |
стра́ўнікавай
стра́ўнікавае |
стра́ўнікавага |
стра́ўнікавых |
| Д. |
стра́ўнікаваму |
стра́ўнікавай |
стра́ўнікаваму |
стра́ўнікавым |
| В. |
стра́ўнікавы (неадуш.)
стра́ўнікавага (адуш.) |
стра́ўнікавую |
стра́ўнікавае |
стра́ўнікавыя (неадуш.)
стра́ўнікавых (адуш.) |
| Т. |
стра́ўнікавым |
стра́ўнікавай
стра́ўнікаваю |
стра́ўнікавым |
стра́ўнікавымі |
| М. |
стра́ўнікавым |
стра́ўнікавай |
стра́ўнікавым |
стра́ўнікавых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
стра́ўнікавы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да страўніка. Страўнікавы сок. Страўнікавыя залозы. // Які прызначаны, служыць для лячэння страўніка. Страўнікавыя кроплі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
стра́ўнік, -а, мн. -і, -аў, м.
Орган стрававання чалавека і жывёл.
|| прым. стра́ўнікавы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
кішачна-страўнікавы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
кішачна-страўнікавы |
кішачна-страўнікавая |
кішачна-страўнікавае |
кішачна-страўнікавыя |
| Р. |
кішачна-страўнікавага |
кішачна-страўнікавай
кішачна-страўнікавае |
кішачна-страўнікавага |
кішачна-страўнікавых |
| Д. |
кішачна-страўнікаваму |
кішачна-страўнікавай |
кішачна-страўнікаваму |
кішачна-страўнікавым |
| В. |
кішачна-страўнікавы
кішачна-страўнікавага |
кішачна-страўнікавую |
кішачна-страўнікавае |
кішачна-страўнікавыя |
| Т. |
кішачна-страўнікавым |
кішачна-страўнікавай
кішачна-страўнікаваю |
кішачна-страўнікавым |
кішачна-страўнікавымі |
| М. |
кішачна-страўнікавым |
кішачна-страўнікавай |
кішачна-страўнікавым |
кішачна-страўнікавых |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавы |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавая |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавае |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавыя |
| Р. |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавага |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавай
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавае |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавага |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавых |
| Д. |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікаваму |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавай |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікаваму |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавым |
| В. |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавы (неадуш.)
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавага (адуш.) |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавую |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавае |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавыя (неадуш.)
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавых (адуш.) |
| Т. |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавым |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавай
дыяфрагма́льна-стра́ўнікаваю |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавым |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавымі |
| М. |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавым |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавай |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавым |
дыяфрагма́льна-стра́ўнікавых |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
желу́дочный стра́ўнікавы;
желу́дочный сок стра́ўнікавы сок;
желу́дочные боле́зни стра́ўнікавыя хваро́бы.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
гастры́чны, ‑ая, ‑ае.
Страўнікавы. Гастрычнае захворванне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сок, -у, мн. -і, -аў, м.
1. Вадкасць, якая знаходзіцца ў клетках, тканках і поласцях раслінных і жывёльных арганізмаў.
Кляновы с.
Страўнікавы с.
2. Напітак, які вырабляюць з мякаці розных пладоў.
Купіць вінаграднага соку.
◊
Варыцца ў сваім саку (неадабр.) — працаваць, не падтрымліваючы сувязі з тымі, хто займаецца падобнай работай, не выкарыстоўваць іх вопыт.
Выціснуць усе сокі з каго-н. — абяссіліць празмернай работай.
У самым саку (разм.) — у росквіце фізічных сіл.
|| прым. со́кавы, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
секре́тII физиол. сакрэ́т, -ту м.;
к числу́ секре́тов отно́сятся жёлчь, слюна́, желу́дочный сок да лі́ку сакрэ́таў нале́жаць жоўць, слі́на, стра́ўнікавы сок.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)