старажы́лка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. старажы́лка старажы́лкі
Р. старажы́лкі старажы́лак
Д. старажы́лцы старажы́лкам
В. старажы́лку старажы́лак
Т. старажы́лкай
старажы́лкаю		 старажы́лкамі
М. старажы́лцы старажы́лках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

старажы́лка ж. старожи́лка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

старажы́лка, ‑і, ДМ ‑лцы; Р мн. ‑лак; ж.

Жан. да старажыл.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

старажы́л, -а, мн. -ы, -аў, м.

Той, хто жыве шмат гадоў на адным месцы.

Мінскі с.

|| ж. старажы́лка, -і, ДМ -лцы, мн. -і, -лак.

|| прым. старажы́льскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

старожи́лка старажы́лка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)