стані́чніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
стані́чніца |
стані́чніцы |
| Р. |
стані́чніцы |
стані́чніц |
| Д. |
стані́чніцы |
стані́чніцам |
| В. |
стані́чніцу |
стані́чніц |
| Т. |
стані́чніцай
стані́чніцаю |
стані́чніцамі |
| М. |
стані́чніцы |
стані́чніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
стані́чніца ж. стани́чница
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
стані́чнік, -а, мн. -і, -аў, м.
Жыхар станіцы, казак.
|| ж. стані́чніца, -ы, мн. -ы, -ні́ц.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)