снягу́рачкі

‘канькі’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. снягу́рачкі
Р. снягу́рачак
Д. снягу́рачкам
В. снягу́рачкі
Т. снягу́рачкамі
М. снягу́рачках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

снягу́рачкі, -чак мн. (коньки) снегу́рочки

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

снягу́рачка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. снягу́рачка снягу́рачкі
Р. снягу́рачкі снягу́рачак
Д. снягу́рачцы снягу́рачкам
В. снягу́рачку снягу́рачак
Т. снягу́рачкай
снягу́рачкаю		 снягу́рачкамі
М. снягу́рачцы снягу́рачках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

снягу́ркі, -рак мн., см. снягу́рачкі

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

снягу́рачка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

1. У народных казках — дзяўчына з снегу.

2. толькі мн. (снягу́рачкі, ‑чак). Канькі з моцна закругленымі насамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)