смяця́рка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. смяця́рка смяця́ркі
Р. смяця́ркі смяця́рак
Д. смяця́рцы смяця́ркам
В. смяця́рку смяця́рак
Т. смяця́ркай
смяця́ркаю		 смяця́ркамі
М. смяця́рцы смяця́рках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

смяця́рка ж. му́сорщица

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

смяця́рка, ‑і, ДМ ‑рцы; Р мн. ‑рак; ж.

Жан. да смяцяр.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

смяця́р, смецяра́, мн. смецяры́, смецяро́ў, м.

Чалавек, які збірае і вывозіць смецце.

|| ж. смяця́рка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

му́сорщица смяця́рка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)