служэ́бнік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. служэ́бнік служэ́бнікі
Р. служэ́бніка служэ́бнікаў
Д. служэ́бніку служэ́бнікам
В. служэ́бнік служэ́бнікі
Т. служэ́бнікам служэ́бнікамі
М. служэ́бніку служэ́бніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

служэ́бнік м., церк. служе́бник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

служэ́бнік, ‑а, м.

Царкоўная кніга з тэкстамі, на якіх адбываецца служба (у 6 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

служе́бник церк. служэ́бнік, -ка м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

слуга, служка, прыслужнік, прыслуга, работнік, найміт, падручны / на сельскагаспадарчых работах: парабак, батрак; служака, службак, служэбнік, папіхач, паслугач, халуй (разм.); лёкай (уст.); васал (перан.)

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)