Слабадскі́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз.
м.
Н. Слабадскі́
Р. Слабадско́га
Д. Слабадско́му
В. Слабадскі́
Т. Слабадскі́м
М. Слабадскі́м

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

слабадскі́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. слабадскі́ слабадска́я слабадско́е слабадскі́я
Р. слабадско́га слабадско́й
слабадско́е		 слабадско́га слабадскі́х
Д. слабадско́му слабадско́й слабадско́му слабадскі́м
В. слабадскі́ (неадуш.)
слабадско́га (адуш.)		 слабадску́ю слабадско́е слабадскі́я (неадуш.)
слабадскі́х (адуш.)
Т. слабадскі́м слабадско́й
слабадско́ю		 слабадскі́м слабадскі́мі
М. слабадскі́м слабадско́й слабадскі́м слабадскі́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

слабадскі́ слободско́й

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

слабадскі́, ‑ая, ‑ое.

Які мае адносіны да слабады, слабодкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

слабада́, -ы́, ДМ -дзе́, мн. слабо́ды і (з ліч. 2, 3, 4) слабады́, -бо́д, ж.

1. гіст. Паселішча або гарадскі квартал у Расіі, Беларусі і Украіне ў 11—18 стст., жыхары якога не былі прыгоннымі або часова вызваляліся ад падаткаў.

2. Вялікае гандлёвае ці прамысловае сяло; адасобленая частка вялікага сяла.

3. Пасёлак ля горада; прыгарад (уст.).

|| памянш. слабо́дка, -і, ДМ -дцы, мн. -і, -дак.

|| прым. слабадскі́, -а́я, -о́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

слободско́й слабадскі́;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)