ско́су

прыслоўе

станоўч. выш. найвыш.
ско́су - -

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ско́с

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. ско́с ско́сы
Р. ско́су ско́саў
Д. ско́су ско́сам
В. ско́с ско́сы
Т. ско́сам ско́самі
М. ско́се ско́сах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

скос (род. ско́су) м., спец. скос

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

скос​I спец. скос, род. ско́су м.; (откос) адхо́н, -ну м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

скос​II м., с.-х. скос, род. ско́су м., ско́шванне, -ння ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)