скарцава́цца
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
скарцу́юся |
скарцу́емся |
| 2-я ас. |
скарцу́ешся |
скарцу́ецеся |
| 3-я ас. |
скарцу́ецца |
скарцу́юцца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
скарцава́ўся |
скарцава́ліся |
| ж. |
скарцава́лася |
| н. |
скарцава́лася |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
скарцу́йся |
скарцу́йцеся |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
скарцава́ўшыся |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Скарцава́цца ‘скурчыцца, сагнуцца’ (Сцяшк.), ‘прымасціцца, прылегчы’ (стаўб., Жыв. сл.), скарцава́ць ‘адолець, асіліць, кінуць скруціўшы, зламаўшы’ (Скарбы). Магчыма, да карцець (гл.), параўн. балг. къ́ртя ‘выкарчоўваць, выломваць, разбіваць’, макед. крти ‘ламаць, разбураць’. Значэнне ‘адолець, асіліць’ з ‘падмяць (пад сябе), скруціць’. Па лінгвагеаграфічных і фанетычных прычынах можа разглядацца як запазычанне ці трансфармацыя польск. skarcić ‘паўстрымаць, пакараць, збэсціць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)