скаме́чаны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. скаме́чаны скаме́чаная скаме́чанае скаме́чаныя
Р. скаме́чанага скаме́чанай
скаме́чанае		 скаме́чанага скаме́чаных
Д. скаме́чанаму скаме́чанай скаме́чанаму скаме́чаным
В. скаме́чаны (неадуш.)
скаме́чанага (адуш.)		 скаме́чаную скаме́чанае скаме́чаныя (неадуш.)
скаме́чаных (адуш.)
Т. скаме́чаным скаме́чанай
скаме́чанаю		 скаме́чаным скаме́чанымі
М. скаме́чаным скаме́чанай скаме́чаным скаме́чаных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

скаме́чаны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. скаме́чаны скаме́чаная скаме́чанае скаме́чаныя
Р. скаме́чанага скаме́чанай
скаме́чанае		 скаме́чанага скаме́чаных
Д. скаме́чанаму скаме́чанай скаме́чанаму скаме́чаным
В. скаме́чаны (неадуш.)
скаме́чанага (адуш.)		 скаме́чаную скаме́чанае скаме́чаныя (неадуш.)
скаме́чаных (адуш.)
Т. скаме́чаным скаме́чанай
скаме́чанаю		 скаме́чаным скаме́чанымі
М. скаме́чаным скаме́чанай скаме́чаным скаме́чаных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

скаме́чаны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. скаме́чаны скаме́чаная скаме́чанае скаме́чаныя
Р. скаме́чанага скаме́чанай
скаме́чанае		 скаме́чанага скаме́чаных
Д. скаме́чанаму скаме́чанай скаме́чанаму скаме́чаным
В. скаме́чаны (неадуш.)
скаме́чанага (адуш.)		 скаме́чаную скаме́чанае скаме́чаныя (неадуш.)
скаме́чаных (адуш.)
Т. скаме́чаным скаме́чанай
скаме́чанаю		 скаме́чаным скаме́чанымі
М. скаме́чаным скаме́чанай скаме́чаным скаме́чаных

Кароткая форма: скаме́чана.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

скаме́чаны

1. ско́мканный; смя́тый; измя́тый;

2. разг. сжа́тый;

1, 2 см. скамячы́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

скаме́чаны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад скамячыць.

2. у знач. прым. Змяты, ператвораны ў камяк, у жмут. Гэля.. ўстала з месца, паправіла на сабе скамечанае адзенне і падліла ў шклянкі піва. Гартны. Міма.. [Карпа] прайшоў малады партызан і непрыкметна сунуў яму ў руку скамечаную паперку. Шамякін.

3. перан.; у знач. прым. Разм. Стомлены, змардаваны (пра твар). Бледны, скамечаны твар, рэдка калі паголены.. — усё гэта гаварыла за тое, што Селядцоў расчараваўся ў жыцці. Пестрак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

иско́мканный пакаме́чаны, скаме́чаны, ско́мканы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рукаво́, ‑а, н.

Абл. Рукаў. Мундзір, скамечаны без жалю, вісіць, спусціўшы рукаве. Колас.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ско́мканный разг.

1. скаме́чаны;

2. перен. ско́мканы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

смя́тый сов.

1. змя́ты; скаме́чаны;

2. злама́ны; см. смять.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

измя́тый

1. (об одежде) змя́ты, скаме́чаны;

2. (о лице) змя́ты;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)