са́ндрык
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
са́ндрык |
са́ндрыкі |
| Р. |
са́ндрыка |
са́ндрыкаў |
| Д. |
са́ндрыку |
са́ндрыкам |
| В. |
са́ндрык |
са́ндрыкі |
| Т. |
са́ндрыкам |
са́ндрыкамі |
| М. |
са́ндрыку |
са́ндрыках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
са́ндрык м., архит. са́ндрик
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
са́ндрык, ‑а, м.
Спец. Архітэктурнае ўпрыгожанне, карніз над аконным або дзвярным праёмам будынка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
са́ндрик архит. са́ндрык, -ка м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)