саманакла́д

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. саманакла́д саманакла́ды
Р. саманакла́да саманакла́даў
Д. саманакла́ду саманакла́дам
В. саманакла́д саманакла́ды
Т. саманакла́дам саманакла́дамі
М. саманакла́дзе саманакла́дах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

саманакла́д м., тип. самонакла́д

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

саманакла́д, ‑а, М ‑дзе, м.

Апарат для аўтаматычнай падачы лістоў паперы ў друкарскую машыну.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самонакла́д тип. саманакла́д, -да м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

саманакла́дчык, ‑а, м.

Тое, што і саманаклад.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)