самана́зва, -ы, мн. -ы, -аў, ж.

Імя, якім які-н. народ называе сам сябе.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

самана́зва

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. самана́зва самана́звы
Р. самана́звы самана́зваў
Д. самана́зве самана́звам
В. самана́зву самана́звы
Т. самана́звай
самана́зваю		 самана́звамі
М. самана́зве самана́звах

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)