самалі́йцы, ‑аў; адз. самаліец, ‑лійца, м.; самалійка, ‑і, ДМ ‑лійцы; мн. самалійкі, ‑ліек; ж.

Тое, што і самалі (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самалі́йка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. самалі́йка самалі́йкі
Р. самалі́йкі самалі́ек
Д. самалі́йцы самалі́йкам
В. самалі́йку самалі́ек
Т. самалі́йкай
самалі́йкаю		 самалі́йкамі
М. самалі́йцы самалі́йках

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

самалі́ец,

гл. самалійцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самалі́йка,

гл. самалійцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самалі́ец

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. самалі́ец самалі́йцы
Р. самалі́йца самалі́йцаў
Д. самалі́йцу самалі́йцам
В. самалі́йца самалі́йцаў
Т. самалі́йцам самалі́йцамі
М. самалі́йцу самалі́йцах

Крыніцы: nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)