рэно́нс

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. рэно́нс
Р. рэно́нсу
Д. рэно́нсу
В. рэно́нс
Т. рэно́нсам
М. рэно́нсе

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рэно́нс, -су м., карт. рено́нс

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рэно́нс, ‑у, м.

У картачнай гульні — адсутнасць карты якой‑н. масці ў іграка.

[Фр. renonce.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рено́нс карт. рэно́нс, -су м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)