рэнеса́нсны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. рэнеса́нсны рэнеса́нсная рэнеса́нснае рэнеса́нсныя
Р. рэнеса́нснага рэнеса́нснай
рэнеса́нснае		 рэнеса́нснага рэнеса́нсных
Д. рэнеса́нснаму рэнеса́нснай рэнеса́нснаму рэнеса́нсным
В. рэнеса́нсны (неадуш.)
рэнеса́нснага (адуш.)		 рэнеса́нсную рэнеса́нснае рэнеса́нсныя (неадуш.)
рэнеса́нсных (адуш.)
Т. рэнеса́нсным рэнеса́нснай
рэнеса́нснаю		 рэнеса́нсным рэнеса́нснымі
М. рэнеса́нсным рэнеса́нснай рэнеса́нсным рэнеса́нсных

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рэнеса́нсны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да рэнесансу, уласцівы яму. Рэнесансныя тэндэнцыі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Рэнеса́нс, -у, м. (з вялікай літары).

Эпоха росквіту навук і мастацтваў у Еўропе, якая прыйшла на змену Сярэдневякоўю і абвясціла зварот да чалавека як да вышэйшага пачатку быцця; Адраджэнне.

|| прым. рэнеса́нсны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ренесса́нсный рэнеса́нсны, рэнеса́нсавы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рэнеса́нсавы, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і рэнесансны. Падпарадкоўваючыся рэнесансаваму патрабаванню паслядоўнасці, яснасці, зграбнасці выкладання зместу, Гусоўскі стрымлівае лірычныя адступленні. У. Калеснік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)