назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| рэнеса́нсу | |
| рэнеса́нсу | |
| рэнеса́нсам | |
| рэнеса́нсе |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| рэнеса́нсу | |
| рэнеса́нсу | |
| рэнеса́нсам | |
| рэнеса́нсе |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Эпоха росквіту навук і мастацтваў у Еўропе, якая прыйшла на змену Сярэдневякоўю і абвясціла зварот да чалавека як да вышэйшага пачатку быцця; Адраджэнне.
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
1. (
2. (стиль) ренесса́нс
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
1. Тое, што і Адраджэнне (у 2 знач.).
2. Архітэктурны стыль эпохі Адраджэння.
[Фр. Renaissance — адраджэнне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Ренесса́нс
1. (эпоха)
2. (стиль)
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
адраджэ́нне, ‑я,
1. Абуджэнне да новага жыцця; аднаўленне пасля перыяду разбурэння, заняпаду і пад.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)