Ру́сіны

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, множны лік, множналікавы

мн.
Н. Ру́сіны
Р. Ру́сін
Ру́сінаў
Д. Ру́сінам
В. Ру́сіны
Т. Ру́сінамі
М. Ру́сінах

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

русі́ны, ‑аў; адз. русін, ‑а, м.; русінка, ‑і, ДМ ‑нцы; мн. русінкі, ‑нак; ж.

Назва ўкраінцаў заходнеўкраінскіх зямель, якая мела найбольшае распаўсюджанне ў час іх знаходжання пад аўстра-венгерскім гнётам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Русі́ны ’назва ўкраінцаў заходнеўкраінскіх зямель, найбольш распаўсюджаная ў час іх знаходжання пад аўстра-венгерскім гнётам’ (ТСБМ). Укр. ру́син, рус. руси́н, польск. rusin. Вытворнае ад Русь (гл. рускі) (Фасмер, 3, 520; Дулічэнка, Язык культуры, 439–453).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

русі́н,

гл. русіны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

русі́нка,

гл. русіны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

русі́н

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. русі́н русі́ны
Р. русі́на русі́наў
Д. русі́ну русі́нам
В. русі́на русі́наў
Т. русі́нам русі́намі
М. русі́не русі́нах

Крыніцы: nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)