растра́тчыца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. растра́тчыца растра́тчыцы
Р. растра́тчыцы растра́тчыц
Д. растра́тчыцы растра́тчыцам
В. растра́тчыцу растра́тчыц
Т. растра́тчыцай
растра́тчыцаю		 растра́тчыцамі
М. растра́тчыцы растра́тчыцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

растра́тчыца ж. растра́тчица

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

растра́тчыца, ‑ы, ж.

Жан. да растратчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

растра́тчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Чалавек, які зрабіў растрату (у 2 знач.).

|| ж. растра́тчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

растра́тчица растра́тчыца, -цы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)