разнамо́ўе

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. разнамо́ўе
Р. разнамо́ўя
Д. разнамо́ўю
В. разнамо́ўе
Т. разнамо́ўем
М. разнамо́ўі

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

разнамо́ўе ср. разноязы́чие

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

разнамо́ўе, ‑я, н.

Наяўнасць розных моў або народаў, якія гавораць на розных мовах.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

разнамо́ўны, -ая, -ае.

1. Які складаецца з людзей, якія гавораць на розных мовах.

Разнамоўнае насельніцтва.

2. Які змяшчае словы розных моў.

Р. слоўнік.

|| наз. разнамо́ўе, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

разноязы́чие книжн. разнамо́ўе, -мо́ўя ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)