размата́ны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. размата́ны размата́ная размата́нае размата́ныя
Р. размата́нага размата́най
размата́нае		 размата́нага размата́ных
Д. размата́наму размата́най размата́наму размата́ным
В. размата́ны (неадуш.)
размата́нага (адуш.)		 размата́ную размата́нае размата́ныя (неадуш.)
размата́ных (адуш.)
Т. размата́ным размата́най
размата́наю		 размата́ным размата́нымі
М. размата́ным размата́най размата́ным размата́ных

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

размата́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. размата́ны размата́ная размата́нае размата́ныя
Р. размата́нага размата́най
размата́нае		 размата́нага размата́ных
Д. размата́наму размата́най размата́наму размата́ным
В. размата́ны (неадуш.)
размата́нага (адуш.)		 размата́ную размата́нае размата́ныя (неадуш.)
размата́ных (адуш.)
Т. размата́ным размата́най
размата́наю		 размата́ным размата́нымі
М. размата́ным размата́най размата́ным размата́ных

Кароткая форма: размата́на.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

размата́ны I размо́танный; см. размата́ць I

размата́ны II размо́танный, растра́ченный; см. размата́ць II

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

размата́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад разматаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

размо́танный​I размата́ны; раскру́чаны; см. размота́ть​I.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Развіну́цца (разьвінуцца) ’разгарнуцца’, разьвіну́ць ’разгарнуць, развіць’ (Нас., Др.-Падб., Стан.). Сюды ж запазычанае з польскай мовы развіне́нты ’развіты’ (шальч., Сл. ПЗБ), параўн. польск. rozwinięty ’разматаны, разгорнуты; які распусціўся’, rozwinąć się ’разматацца, развіцца’, ’раскрыцца, распусціцца’. Меркаванні пра ўжыванне гл. Станкевіч, Зб. тв., 1, 32. Гл. вінуць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)