раздружы́ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
раздружу́ |
раздру́жым |
| 2-я ас. |
раздру́жыш |
раздру́жыце |
| 3-я ас. |
раздру́жыць |
раздру́жаць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
раздружы́ў |
раздружы́лі |
| ж. |
раздружы́ла |
| н. |
раздружы́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
раздружы́ |
раздружы́це |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
раздружы́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
раздружы́ць сов., разг. раздружи́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
раздружы́ць, ‑дружу, ‑дружыш, ‑дружыць; зак., каго-што.
Разм. Спыніць, перарваць чыю‑н. дружбу. Раздружыць сяброў. // перан. Прымусіць страціць прыхільнасць да чаго‑н., перастаць займацца чым‑н. Раздружыць з работай.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
раздружи́ть сов., разг. раздружы́ць; пасвары́ць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)