раздво́іцца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -дво́іцца; зак.
1. Раздзяліцца надвае.
Сцежка раздвоілася.
2. перан. Страціць цэльнасць, унутранае адзінства, стаць супярэчлівым.
Думкі раздвоіліся.
|| незак. раздво́йвацца, -аецца.
|| наз. раздвае́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
раздво́іцца
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
раздво́юся |
раздво́імся |
| 2-я ас. |
раздво́ішся |
раздво́іцеся |
| 3-я ас. |
раздво́іцца |
раздво́яцца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
раздво́іўся |
раздво́іліся |
| ж. |
раздво́ілася |
| н. |
раздво́ілася |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
раздво́йся |
раздво́йцеся |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
раздво́іўшыся |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
раздво́іцца сов., прям., перен. раздвои́ться
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
раздво́іцца, ‑двоюся, ‑двоішся, ‑двоіцца; зак.
Раздзяліцца надвае, на дзве часткі. Шырокая лугавая сцежка ля балотнай чорнай лужыны раздвоілася. Адна, ледзь прыкметная, падымаючыся ўгору, паўзла ў густы ядловец, другая бегла ўлева. Хомчанка. // перан. Страціць цэльнасць, унутранае адзінства, стаць супярэчлівым. Адным словам, набліжалася чужое мне свята. Мая душа раздвоілася. Карпюк. Пазней талент маладога пісьменніка неяк дзіўна раздвоіўся: перагушчаны, непрасветлены быт — на адных старонках, і празмерна напятая, ненатуральная лірыка — на другіх. Бярозкін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
раздвои́ться прям., перен. раздво́іцца.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
раздво́йвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да раздвоіцца.
2. Зал. да раздвойваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
раздво́йвацца несов., возвр., страд. раздва́иваться; см. раздво́іцца, раздво́йваць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
раздвае́нне, ‑я, н.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. раздвойваць — раздвоіць; дзеянне і стан паводле знач. дзеясл. раздвойвацца — раздвоіцца.
2. Што-небудзь раздвоенае, раздвоеная частка чаго‑н. Капыты з раздваеннем.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)