разга́дчыца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. разга́дчыца разга́дчыцы
Р. разга́дчыцы разга́дчыц
Д. разга́дчыцы разга́дчыцам
В. разга́дчыцу разга́дчыц
Т. разга́дчыцай
разга́дчыцаю		 разга́дчыцамі
М. разга́дчыцы разга́дчыцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

разга́дчыца ж. разга́дчица

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

разга́дчыца, ‑ы, ж.

Жан. да разгадчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

разга́дчык, -а, мн. -і, -аў, м. (разм.).

Той, хто разгадвае што-н., знаходзіць правільны адказ на загаданае.

|| ж. разга́дчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

разга́дчица разга́дчыца, -цы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)