ра́дужніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ра́дужніца |
ра́дужніцы |
| Р. |
ра́дужніцы |
ра́дужніц |
| Д. |
ра́дужніцы |
ра́дужніцам |
| В. |
ра́дужніцу |
ра́дужніц |
| Т. |
ра́дужніцай
ра́дужніцаю |
ра́дужніцамі |
| М. |
ра́дужніцы |
ра́дужніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ра́дужніца ж., зоол. ра́дужница
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ра́дужніца, ‑ы, ж.
Жук сямейства лістаедаў, яркай, з радужным адлівам, афарбоўкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ра́дужница зоол. ра́дужніца, -цы ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)