пяцёрачнік, -а, мн. -і, -аў, м. (разм.).

Вучань, які звычайна атрымлівае пяцёркі; выдатнік.

|| ж. пяцёрачніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

Дачка — п.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пяцё́рачнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. пяцё́рачнік пяцё́рачнікі
Р. пяцё́рачніка пяцё́рачнікаў
Д. пяцё́рачніку пяцё́рачнікам
В. пяцё́рачніка пяцё́рачнікаў
Т. пяцё́рачнікам пяцё́рачнікамі
М. пяцё́рачніку пяцё́рачніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пяцёрачнік м., разг. пятёрочник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пяцёрачнік, ‑а, м.

Разм. Вучань, які звычайна атрымлівае пяцёркі; выдатнік. [Андрэйка:] — Вядома, я не такі, як ты, не пяцёрачнік. Сераднячок. Гамолка. Ну вось Валодзька і паказаўся. І, здаецца, нічога сабе: пяцёрачнікам прыехаў. Кірэйчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пятёрочник разг. пяцёрачнік, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пяцёрачніца, ‑ы, ж.

Разм. Жан. да пяцёрачнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)