пэ́ўнік
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
пэ́ўнік |
пэ́ўнікі |
| Р. |
пэ́ўніка |
пэ́ўнікаў |
| Д. |
пэ́ўніку |
пэ́ўнікам |
| В. |
пэ́ўнік |
пэ́ўнікі |
| Т. |
пэ́ўнікам |
пэ́ўнікамі |
| М. |
пэ́ўніку |
пэ́ўніках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Пэ́ўнік ’аксіёма’ (Бел. нав. тэрм., 1). Наватвор 20‑х гадоў XX ст. ад пэ́ўны ’вызначаны, дакладны, бясспрэчны’ (гл.), мяркуецца, што ўведзены ва ўжытак Байковым (Германовіч, Бел. мовазнаўцы. Мн., 1985, 98).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)