пу́танне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. пу́танне
Р. пу́тання
Д. пу́танню
В. пу́танне
Т. пу́таннем
М. пу́танні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пу́танне ср. пу́тание, спу́тывание; см. пу́таць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пу́танне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. путаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пу́таць, -аю, -аеш, -ае; -аны; незак., каго.

Звязваць путам ногі коням.

П. каня.

|| зак. спу́таць, -аю, -аеш, -ае; -аны.

|| наз. пу́танне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

спу́тывание

1. блы́танне, -ння ср., зблы́тванне, -ння ср.;

2. пу́танне, -ння ср.; см. спу́тывать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)