публика́ция публіка́цыя, -цыі ж.;
публика́ция истори́ческих докуме́нтов публіка́цыя гістары́чных дакуме́нтаў;
помести́ть публика́цию в газе́те змясці́ць публіка́цыю ў газе́це;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
публіка́цыя ж., в разн. знач. публика́ция
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
перадру́к, -ку м., в разн. знач. перепеча́тка ж.;
п. на пі́шучай машы́нцы — перепеча́тка на пи́шущей маши́нке;
гэ́та не пе́ршая публіка́цыя, а п. — э́то не пе́рвая публика́ция, а перепеча́тка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Пу́бліка ’супольнасць людзей, сабраных у пэўным месцы’ (ТСБМ), ст.-бел. публика ’публічнасць’ (1687). Запазычана праз польск. publika ’вялікі з’езд, публічны сход; грамадскасць’, першапачаткова ’агульны або дзяржаўны інтарэс’ (XVI–XVII стст.), што ўзыходзіць да лац. (res)publica, літаральна ’агульная справа’, гл. рэспубліка (ад лац. pūblicus ’народны, дзяржаўны, грамадскі’, скарочаны варыянт ад незафіксаванага *populicus < populus ’тлум, люд, народ’, гл. Банькоўскі, 2, 961, даслоўным перакладам якога было рэч паспалітая, адсюль паспо́льства ’грамадскасць, грамадства’. Розныя дэрываты, большасць з якіх запазычана з польскай і рускай моў, а таксама непасрэдна з лацінскай мовы (параўн. яшчэ ст.-бел. публикация, публиковати, публичный, Булыка, Лекс. запазыч., 33), распаўсюдзіліся пад уплывам франц. publik, publique (з XIII ст.) ’яўны, адкрыты, даступны ўсім’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)