прычэ́пшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Работнік, які абслугоўвае прычэп.

|| ж. прычэ́пшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прычэ́пшчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. прычэ́пшчык прычэ́пшчыкі
Р. прычэ́пшчыка прычэ́пшчыкаў
Д. прычэ́пшчыку прычэ́пшчыкам
В. прычэ́пшчыка прычэ́пшчыкаў
Т. прычэ́пшчыкам прычэ́пшчыкамі
М. прычэ́пшчыку прычэ́пшчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прычэ́пшчык м. прице́пщик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прычэ́пшчык, ‑а, м.

Работнік, які абслугоўвае прыладу, машыну, прычэпленую да трактара. За рулём сядзеў трактарыст, ля плугоў — прычэпшчык. Якімовіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прице́пщик прычэ́пшчык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прычэ́пшчыца, ‑ы, ж.

Жан. да прычэпшчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)