прыцяні́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прыцяню́ прыце́нім
2-я ас. прыце́ніш прыце́ніце
3-я ас. прыце́ніць прыце́няць
Прошлы час
м. прыцяні́ў прыцяні́лі
ж. прыцяні́ла
н. прыцяні́ла
Загадны лад
2-я ас. прыцяні́ прыцяні́це
Дзеепрыслоўе
прош. час прыцяні́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыцяні́ць сов. притени́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыцяні́ць, ‑цяню, ‑ценіш, ‑цаніць; зак., што.

Прысланіць, прыкрыць чым‑н. ад святла; паставіць, змясціць дзе‑н. у цень. Прыцяніць вазон. Прыцяніць расаду ад сонца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

притени́ть сов. прыцяні́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыце́нены притенённый; см. прыцяні́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыцяня́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да прыцяніць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыце́нены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прыцяніць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)