Прырэ́чча

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. Прырэ́чча
Р. Прырэ́чча
Д. Прырэ́ччу
В. Прырэ́чча
Т. Прырэ́ччам
М. Прырэ́ччы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прырэ́чча

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. прырэ́чча
Р. прырэ́чча
Д. прырэ́ччу
В. прырэ́чча
Т. прырэ́ччам
М. прырэ́ччы

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прырэ́чча ср. прире́чье

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прырэ́чча, ‑а, н.

Мясцовасць, размешчаная каля ракі, на беразе ракі. Дзьмуў моцны вецер, заносячы густым снегам Дняпро, прырэчча, Чыжыкавы сляды. Лупсякоў. У нагах стома, мокра ў абутку, бо ісці даводзіцца прырэччам, пераступаць колішнія глыбокія каналы, што заплылі тванню, зацвілі. Пташнікаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прире́чье прырэ́чча, -чча ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)