прыпіса́цца
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
прыпішу́ся |
прыпі́шамся |
| 2-я ас. |
прыпі́шашся |
прыпі́шацеся |
| 3-я ас. |
прыпі́шацца |
прыпі́шуцца |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
прыпіса́ўся |
прыпіса́ліся |
| ж. |
прыпіса́лася |
| н. |
прыпіса́лася |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
прыпішы́ся |
прыпішы́цеся |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
прыпіса́ўшыся |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
прыпіса́цца сов. приписа́ться
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прыпіса́цца, ‑пішуся, ‑пішашся, ‑пішацца; зак.
Запісаўшы сябе, стаць прылічаным куды‑н., да чаго‑н. Прыпісацца да прызыўнога ўчастка. Прыпісацца на пастаяннае месца жыхарства.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
приписа́ться прыпіса́цца;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прыпі́свацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да прыпісацца.
2. Зал. да прыпісваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прыпі́свацца несов., возвр., страд. припи́сываться; см. прыпіса́цца, прыпі́сваць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прыпі́ска, ‑і, ДМ прыпісцы, ж.
1. Дзеянне паводле дзеясл. прыпісаць (у 1, 2 знач.) і прыпісацца.
2. Р мн. ‑сак. Тое, што прыпісана да чаго‑н., дададзена да чаго‑н., раней напісанага. У канцы апошняга ліста была Людзіна прыпіска: «Я прачытала. Я столькі перажыла, столькі зразумела...» Дуброўскі. Тады я здолею адправіць .. [пісьмо] назад, зрабіўшы адпаведную прыпіску наконт таго, чаму так здарылася, што яно распячатанае. Васілёнак. // Фальшывыя звесткі, прыпісаныя да афіцыйнага дакумента з карыслівай мэтай. Але рабочаму чалавеку нашы прыпіскі не патрэбныя. Шыцік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)