прыплюсо́ўваць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. прыплюсо́ўваю прыплюсо́ўваем
2-я ас. прыплюсо́ўваеш прыплюсо́ўваеце
3-я ас. прыплюсо́ўвае прыплюсо́ўваюць
Прошлы час
м. прыплюсо́ўваў прыплюсо́ўвалі
ж. прыплюсо́ўвала
н. прыплюсо́ўвала
Загадны лад
2-я ас. прыплюсо́ўвай прыплюсо́ўвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час прыплюсо́ўваючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыплюсо́ўваць несов., разг. приплюсо́вывать

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыплюсо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прыплюсаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыплюсава́ць, -су́ю, -су́еш, -су́е; -су́й; -сава́ны; зак., што (разм.).

Складаючы лікі, дадаць да агульнай сумы, а таксама наогул далучыць.

|| незак. прыплюсо́ўваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

приплюсо́вывать несов. прыплюсо́ўваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыплюсо́ўвацца, ‑аецца; незак.

Зал. да прыплюсоўваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыплюсо́ўванне, ‑я, н.

Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыплюсоўваць — прыплюсаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)