прыплюсава́ць, -су́ю, -су́еш, -су́е; -су́й; -сава́ны; зак., што (разм.).

Складаючы лікі, дадаць да агульнай сумы, а таксама наогул далучыць.

|| незак. прыплюсо́ўваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прыплюсава́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прыплюсу́ю прыплюсу́ем
2-я ас. прыплюсу́еш прыплюсу́еце
3-я ас. прыплюсу́е прыплюсу́юць
Прошлы час
м. прыплюсава́ў прыплюсава́лі
ж. прыплюсава́ла
н. прыплюсава́ла
Загадны лад
2-я ас. прыплюсу́й прыплюсу́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час прыплюсава́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыплюсава́ць сов., разг. приплюсова́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыплюсава́ць, ‑сую, ‑суеш, ‑суе; зак., што.

Разм. Дадаць, дабавіць пры падліку, пераліку і пад. Я палез у кішэню па грошы, але Паўловіч затрымаў маю руку. — Прыплюсуй да майго рахунку, — сказаў ён буфетчыцы. Радкевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

приплюсова́ть сов., разг. прыплюсава́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыплюсо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прыплюсаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыплюсо́ўванне, ‑я, н.

Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыплюсоўваць — прыплюсаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)