прыпа́льванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. прыпа́льванне
Р. прыпа́львання
Д. прыпа́льванню
В. прыпа́льванне
Т. прыпа́льваннем
М. прыпа́льванні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыпа́льванне ср.

1. зажига́ние;

2. прижига́ние;

3. разг. прику́ривание; см. прыпа́льваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыпа́льванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыпальваць — прыпаліць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)