прыко́ўванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. прыко́ўванне
Р. прыко́ўвання
Д. прыко́ўванню
В. прыко́ўванне
Т. прыко́ўваннем
М. прыко́ўванні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыко́ўванне ср., в разн. знач. прико́вка ж.; см. прыко́ўваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыко́ўванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыкоўваць — прыкаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)