прыжму́р

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. прыжму́р
Р. прыжму́ру
Д. прыжму́ру
В. прыжму́р
Т. прыжму́рам
М. прыжму́ры

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыжму́р, -ру м., разг. прищу́р

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыжму́р, ‑у, м.

Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыжмурваць — прыжмурыць і стан паводле знач. дзеясл. прыжмурвацца — прыжмурыцца. [Паўлу] здалося, што ён ужо недзе сустракаў гэтага сівога, з хітраватым прыжмурам вачэй, дзеда. Васілёнак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыжму́рыць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прыжму́ру прыжму́рым
2-я ас. прыжму́рыш прыжму́рыце
3-я ас. прыжму́рыць прыжму́раць
Прошлы час
м. прыжму́рыў прыжму́рылі
ж. прыжму́рыла
н. прыжму́рыла
Загадны лад
2-я ас. прыжму́р прыжму́рце
Дзеепрыслоўе
прош. час прыжму́рыўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)