прыгаро́дка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
прыгаро́дка |
прыгаро́дкі |
| Р. |
прыгаро́дкі |
прыгаро́дак |
| Д. |
прыгаро́дцы |
прыгаро́дкам |
| В. |
прыгаро́дку |
прыгаро́дкі |
| Т. |
прыгаро́дкай
прыгаро́дкаю |
прыгаро́дкамі |
| М. |
прыгаро́дцы |
прыгаро́дках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
прыгаро́дка ж. пригоро́дка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пригоро́дка разг.
1. (действие) прыгаро́джванне, -ння ср.;
2. (то, что пригорожено, пристроено) прыгаро́дка, -кі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)