Verbum

Про́дзіў ’цуда з цудаў’ (Нас.): нейкий продзіў тут случыўся. З польск. przedziw(y) ’тс’, якое, магчыма, ад прым. przedziwny ’дзіўны; вычварны’, дзе prze‑ — прыстаўка са значэннем найвышэйшай ступені; dziwny, гл. дзіва. Гл. таксама прыдзіў.

Напродзіў ’надзіва, на здзіўленне’ (Нас., Гарэц.), напрыды́ў ’на погляд’ (Доўн.-Зап., Пінч.). Гл. продзіў ’дзіва’.