прасто́йваць

дзеяслоў, пераходны/непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. прасто́йваю прасто́йваем
2-я ас. прасто́йваеш прасто́йваеце
3-я ас. прасто́йвае прасто́йваюць
Прошлы час
м. прасто́йваў прасто́йвалі
ж. прасто́йвала
н. прасто́йвала
Загадны лад
2-я ас. прасто́йвай прасто́йвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час прасто́йваючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прасто́йваць несов., в разн. знач. проста́ивать; см. прастая́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прасто́йваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прастаяць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прастая́ць, -таю́, -таіш, -таіць; -таім, -таіце́, -тая́ць; -то́й; зак.

1. Правесці або прабыць які-н. час стоячы (гл. стаяць у 1, 2, 4, 6, 8—10 знач.).

2. Прабыць у бяздзейнасці, у прастоі.

Цягнік прастаяў на раз’ездзе гадзіну.

3. Праіснаваць, не разбураючыся.

Гэты дом прастаіць яшчэ доўга.

|| незак. прасто́йваць, -аю, -аеш, -ае (да 1 і 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прастойваць, стаяць; гуляць (разм.)

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

проста́ивать несов., в разн. знач. прасто́йваць; см. простоя́ть.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)