прадпіса́ць, -пішу́, -пі́шаш, -пі́ша; -пішы́; -пі́саны; зак., каму што і з інф.

1. Аддаць распараджэнне, загадаць (афіц.).

П. выехаць.

2. Паставіць у абавязак выконваць што-н. (кніжн.).

П. строгую дыету.

|| незак. прадпі́сваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прадпіса́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прадпішу́ прадпі́шам
2-я ас. прадпі́шаш прадпі́шаце
3-я ас. прадпі́ша прадпі́шуць
Прошлы час
м. прадпіса́ў прадпіса́лі
ж. прадпіса́ла
н. прадпіса́ла
Загадны лад
2-я ас. прадпішы́ прадпішы́це
Дзеепрыслоўе
прош. час прадпіса́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прадпіса́ць сов., в разн. знач. предписа́ть;

п. зрабі́ць што-не́будзь — предписа́ть сде́лать что́-л.;

п. рэжы́м — предписа́ть режи́м

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прадпіса́ць, ‑пішу, ‑пішаш, ‑піша; зак., што ці з інф.

1. Аддаць распараджэнне аб чым‑н.; загадаць што‑н.

2. Зрабіць абавязковым у адпаведнасці з чым‑н. (з правіламі, звычаямі і пад.); паставіць у абавязак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

предписа́ть сов.

1. (приказать) загада́ць, прадпіса́ць;

2. (назначить соблюдение чего-л.) прадпіса́ць;

предписа́ть посте́льный режи́м прадпіса́ць пасце́льны рэжы́м;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прадпі́сваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прадпісаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прадпі́саны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прадпісаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прадпі́саны в разн. знач. предпи́санный; см. прадпіса́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прадпі́сваць несов., в разн. знач. предпи́сывать; см. прадпіса́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прадпіса́нне, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. прадпісаць.

2. Уст. Пісьмовае распараджэнне, загад. Тым, хто атрымаў прадпісанне на мабілізацыю, ужо не ў галаве была работа. Сабаленка.

3. Указанне, настаўленне. Прадпісанне ўрача.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)