прадзі́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Рабочы, заняты вырабам пражы.

|| ж. прадзі́льшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прадзі́льшчык

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. прадзі́льшчык прадзі́льшчыкі
Р. прадзі́льшчыка прадзі́льшчыкаў
Д. прадзі́льшчыку прадзі́льшчыкам
В. прадзі́льшчыка прадзі́льшчыкаў
Т. прадзі́льшчыкам прадзі́льшчыкамі
М. прадзі́льшчыку прадзі́льшчыках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прадзі́льшчык м. пряди́льщик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прадзі́льшчык, ‑а, м.

Кваліфікаваны рабочы ў тэкстыльнай прамысловасць заняты вырабам пражы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пряди́льщик прадзі́льшчык, -ка м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

*Прадзе́льніца, праділпыця (драг., Клім.), прадзенніца (жытк., Мат. Гом.), прадіельніця (беласт., Сл. ПЗБ) ’пралля’. Укр. пря‑ дзіптща ’тс’. польск. przędzalń ik ’прадзільшчык’. Дэрываты ад прадзільны < праспі (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)