праго́ркласць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. праго́ркласць
Р. праго́ркласці
Д. праго́ркласці
В. праго́ркласць
Т. праго́ркласцю
М. праго́ркласці

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

праго́ркласць ж. прого́рклость

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

праго́ркласць, ‑і, ж.

Уласцівасць прагорклага.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

праго́рклы, -ая, -ае.

Які стаў горкім на смак у выніку псавання.

П. тлушч.

|| наз. праго́ркласць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прого́рклость праго́ркласць, -ці ж.; ёлкасць, -ці ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)